Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra. İçimden olmayacak, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim. Hani hep kızardın ya ?Konuş konuş konuş? derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını. Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin, susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa ??

Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı. Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim. Var olduğum her yer aşk(ın) şehri olmalı artık, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için. Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına. Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım. Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için. Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamış, sanki bizi hiç yaşamamışız, sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi. Artık yeni bir şarkı söylemenin vakti, Yaşanmışlığına, yitikliğime hiç aldırmadan,

Sanki benim hiç senim olmamış gibi?

Gittin? Bir yıkım gibiydi gidişin. Sen adım adım uzaklaşırken benden, çöküp kaldı bedenim olduğu yere. Nice terklere dayanan bu yürek bu kez yenilmişti. Bu kadar zayıf değildim ben, kalkmalıydım. Kalkamadım?

Gittin? Oysa geldiğin gün gideceğini biliyordum. Hazırdım gidişine. Kaçak zamanları yaşıyorduk. Zaman bitecek ve sen gidecektin. Bense gidişinin ertesi günü hayatıma kaldığım yerden yeniden başlayacaktım. Başlayamadım?

Gittin? Nereye gittiğin önemli değildi. Binlerce kilometre uzakta olsan, iki metre ötemde de fark etmiyordu. Artık yoktun ve asıl bu düşünce beni felç ediyordu. Kurtulmalıydım. Kurtulamadım?

Gittin? Unutulanların arasına katılmalıydın. Anıları bir sandığa koyup hayatı bir yerinden yakalamalıydım. Bu aşk noktalanmalıydı, bu sevdadan vazgeçmeliydim. Yapamadım?

Bilmem

Hangi duan alıp götürdü seni benden

Hangi gece söyledi sana bunları

Tesadüfler mi söyleyecekti gidişini

Hangi dil yalanlayacaktı şimdi beni sevişini

Nasıl yok olacaktın peki bende

Nasıl yer bulacaktın artık bu bedende

Aşk bu muydu bu muydu sence

Hangi gözler seni isteyecek şimdi

Hangi şarkıda ismin geçecek

Ve hangi rüzgar seni besteleyecek

Koynumda yokluğun mu terleyecekti

Gidişini artık bomboş odamı süsleyecekti

Kim tarar saçlarını

Kim söyler seninle şimdi şarkımızı

Söyle

Nerede oluşun mu kaybettirecekti bana aklımı

Her sigara dumanında

Nefesimle çizerken hayalini

Neden yüreğim atmaz ki aklımdan o kirlenmiş halini

Neden yağmurlar içimden geçer oldu

Söyle

Neden aklım hep gidişini savundu

Çok mu şey istedim senden

Bir tutam sevgiyi kaldıramadı mı yüreğin

Az mı geldi de

Hemen attın bedeninden

Aynı pencere önünde

Yine aynı şarkı

Ve sen benden olunca ayrı

Bilmem nerelerde işlerken sen o günahı

Kendimi hep gelmelerinde sakladım

İnan her an her dakika gitmelerinde yaşlandım

Artık

Sen ve sevgini

Sen ve yüreğini

Kimsesiz matemlere bıraktım

Duy

Ben bu yarayı

Bu satırlarda kanattım

Sen benim ilk sevdamdın

Son sevdamdın